Is Kerstmis een obligaat terugkijkmoment of mystiek gezwijmel ? Column van Menno Karres

De kortste dag van het jaar op het noordelijk halfrond van de aarde geeft mensen een speciaal gevoel dat waarschijnlijk is ontstaan toen we nog in berenvellen rondliepen.

Dit jaar (december 2014) heeft de paus een choquerende kerstrede gehouden waarin hij de ziektes van de kerk aan de orde heeft gesteld. Mijn vader zaliger zou gezegd hebben: “dit vereist een speciaal gevoel voor humor”.

Ik vond de tekst zeer inspirerend en de manier waarop hij die uitsprak van papier was in tegenspraak met zijn boodschap. De kerkvader las de tekst van papier op, zonder grote gebaren. Het was een feitenrelaas waar de juiste dosis kritiek in verwerkt zat, als een dokter die zijn patiënt vertelt wat er aan de hand is. Keihard als een meteoriet en gebracht met fluwelen handschoenen. Ik kan mij de verwarring onder de dinosaurische toehoorders voorstellen.

In mijn ogen gelden de genoemde ziektes voor de hele westerse (en in toenemende mate ook voor de oosterse) maatschappij. Voor jong en oud, rijk en arm, en van iedere gezindte. Misschien zijn wij niet allemaal in dezelfde mate ziek. Maar op een of andere manier lijden wij allemaal aan een vorm van spirituele Alzheimer en aan onstuitbaar materialistisch ‘meer willen’.

Al jaren horen wij over de ‘onderstroom’. Dat is een beweging die inbreuk maakt op het materialisme. Karakteristiek aan de onderstroom is natuurlijk dat deze niet door iedereen onderkend wordt. Men ziet eenvoudigweg geen alternatief voor “meer”. Anders is ook altijd meer. Hoe gaan we daarmee om als wij werkelijk een verandering teweeg willen brengen?

Wat zou je ‘meer’ willen bezitten als je met een zwaargewond kind in je armen door een verwoeste stad loopt? Wat zou je ‘meer’ willen hebben als je dolgelukkig met je geliefde aan het strand zit te kijken naar een spectaculaire zonsondergang?

Bewust zijn. Vanuit bewustzijn is er geen enkele behoefte aan anders, of aan meer. Er is geen enkele behoefte meer.

Bewustzijn is geïnspireerd en inspireert anderen. Bewustzijn is beweging en zet aan tot beweging. Bewustzijn is de sleutel, het medicijn tegen de ziektes.

Bewustzijn is eenvoudig en heeft niets te maken met de paradigma’s die nu ons leven bepalen. Bewustzijn staat niet in verhouding tot materialistisch bezit, emotionele golven, intellectueel geneuzel of spiritueel gezwijmel. In zekere zin is bewustzijn voor ons dus niet te bevatten, en dat geeft juist hoop!

Ja hoop, want zie maar wat de mensheid met alle verworvenheden heeft gedaan. Vanaf het moment dat de mens ergens zijn vingers achter heeft gekregen ontstonden geweld, verval en degeneratie.

Bij bewustzijn kan dat niet. Bewustzijn is autonoom en onafhankelijk van de mens zelf terwijl het tegelijkertijd ook compleet met de mens verbonden is. Bewustzijn kun je niet aanraken, voelen, bedenken of als een visioen beleven.

Bewustzijn is het andere dat wij van binnenuit herkennen. Zonder het aan te raken, te voelen, te bedenken of te dromen.

De vraag is: hoe ontstaat bewustzijn?
Bewustzijn ontstaat vanzelf. Van, uit het zelf. Vanuit zelfbewustzijn.

Om je zelf te helpen zou je de volgende vragen kunnen stellen:
Waar kom ik vandaan?
Waar ga ik naartoe?
Wie ben ik?

Door te zoeken naar de antwoorden op deze vragen genees je jezelf van de ziektes van deze tijd. En niet alleen jezelf maar ook je omgeving, je gezin, je bedrijf, de stad waarin je woont, het universum. Op jouw eigen manier straal je dan gezondheid, liefde, geluk en kracht uit, ook als het heel moeilijk is.

Zolang je nog niet gevonden hebt, is zoeken een goed alternatief om gelukkig te worden.

Dank jullie wel.

Menno Karres

1 thought on “Is Kerstmis een obligaat terugkijkmoment of mystiek gezwijmel ? Column van Menno Karres

Reacties plaatsen niet mogelijk.